LCGW

Mis niet langer het laatste LCGW nieuws

E-mail: *

:

  • nieuwsbrief algemeen
  • nieuwsbrief noord
  • nieuwsbrief oost
  • nieuwsbrief west
  • nieuwsbrief zuid
  • lcgwcongress



29-08-2017 13:39

Estamos aqui para ayudarles (We zijn er om jullie te helpen.) Dit hebben wij de laatste twee dagen tijdens ons bezoek aan Costa Rica vaak gehoord. Costa Rica is voor ons een speciaal land. We hebben er gewoond en onze twee jongens zijn er geboren. Ze hebben daardoor twee nationaliteiten, van Nederland en van Costa Rica. Onze oudste ging op zijn eerste verjaardag naar een erg leuk schooltje voor gelijk 5 ochtenden per week. We hebben er bijna 3 jaar gewoond met de belofte om ooit terug te gaan om onze zonen hun prachtige geboorteland te laten zien.

Het heeft even geduurd maar eindelijk was het zover. Vanuit Nicaragua, waar mijn vrienden een mooi vakantiepark hebben bij (http://villasvistamasaya.com/) , vertrokken we voor een week naar Costa Rica. Wat was het emotioneel om het geboorteland van onze zonen terug te zien. We hebben het gebied van de Arenal bezocht, een mooi natuurgebied met een indrukwekkende vulkaan. Na deze week zouden we weer terug gaan naar Nicaragua om vervolgens door te vliegen naar Nederland. Maar dat pakte anders uit waarbij bij ons 2 keer de moed in de schoenen zakte.

Costa Rica heeft een strenge wet als het gaat om het reizen met minderjarigen. Kinderen tot 18 jaar worden in Costa Rica heel goed beschermd. In de regio is het grootste gevaar voor kinderen de illegale adoptie, drugs- en alcoholmisbruik en orgaanhandel. De kinderen van Costa Rica mogen het land daarom niet verlaten zonder toestemming van de overheid. Deze toestemming wordt pas verleend als de wettelijke vader en moeder mee gaan of een van de ouders toestemming geeft dat de andere ouder de kinderen het land uit neemt. Dit wordt heel goed gecontroleerd bij de grens.

Ook wij werden op het vliegveld gecontroleerd omdat in beide paspoorten van onze jongens staat dat ze in Costa Rica zijn geboren. We moesten naar de migracion de menores  en kwamen daarmee terecht in de Costa Ricaanse regels van deze strenge wet. Dit had tot gevolg dat onze zonen niet het land uit mochten omdat hun vader niet van te voren toestemming had gegeven dat ik met de jongens Costa Rica mocht verlaten. We zaten vast, zonder te weten hoe we hier uit moesten komen.

Via de grootouders kregen we na lange en moeilijke tijd eindelijk contact met hun vader. Hij werkt bij de Nederlandse ambassade in Ethiopië. Hij heeft gelijk contact opgenomen met de ambassade van Costa Rica in Nederland. Door middel van een mail en formulieren gaf hij toestemming om Costa Rica te verlaten. Met goede moed probeerden we opnieuw Costa Rica uit te reizen, maar zonder succes. De vader moet persoonlijk bij een consulaat of ambassade laten weten dat hij toestemming geeft, maar in Ethiopië is geen vertegenwoordiging van Costa Rica.

Opnieuw stonden we voor het blok en konden geen vliegtuig nemen om naar Nicaragua en Nederland te reizen. En op dat moment maakten we kennis met de Costa Ricaanse mentaliteit van Estamos aqui para ayudarles. Het begon met de medewerker en de consul van de ambassade van Costa Rica in Nederland. De consul heeft lange tijd met doña Adita van de migracion de menores van het vliegveld gebeld om samen een oplossing te bedenken. Dit leidde tot een 5 stappenplan met als laatste etappe een bezoek aan het ministerie van Jeugd.

We vonden in Alajuela een vriendelijke taxichauffeur die ons naar alle instanties bracht en uitzocht bij wie we moesten zijn. Dat scheelde ons heel veel zoeken naar adressen. De medewerkster van de Tribunal Suprema de Elecciones bedacht hoe ze in deze gecompliceerde zaak een tarjeta de identidad de menores de edad voor beide jongens kon maken zonder een vast adres in Costa Rica. Na het volgende bezoek aan de vliegtuigmaatschappij kwamen we bij het ministerie PANI in San José.

Het eerste wat verteld werd, was dat het ongeveer 10 dagen zou duren voordat ze een document konden maken. Maar zoveel tijd en geld hebben we niet. Wederom werd gezegd:  Estamos aqui para ayudarles. Het bleek dat Doña Adita contact had gehad met Licenciada Maraya van het ministerie over onze zaak. Dat maakte het al iets makkelijker. Maar de medewerking van Don Badilla was echt fantastisch. We hebben samen met hem gegevens verzameld waarom wij niet in Costa Rica kunnen blijven en wij een leven in Nederland hebben. Don Badilla heeft een duidelijke brief met goede argumenten geschreven zowel uit naam van de jongens als van mij als moeder. Ook de mail en de formulieren van hun vader en de hulp van Licenciada Maraya leidden er toe dat we niet 10 dagen, maar dezelfde dag een handtekening hadden. Met dit document kon Doña Adita voor ons in het systeem regelen dat we tot 31 augustus de tijd hebben om Costa Rica te verlaten. Met grote opluchting kunnen we nu zeggen dat we op 12 augustus veilig op Schiphol landden.

Wij zouden het echt niet gered hebben zonder de geweldige medewerking van deze Costa Ricaanse functionarissen. Maar ook van de buurman van het hotel die speciaal voor ons heerlijk eten maakten in zijn eigen keuken of de vriendelijke vrouwelijke taxichauffeur die ons liet zien hoe gezellig het centrum van Alajuela is. En allemaal met de instelling: Estamos aqui para ayudarles. Onze jongens hebben zich tijdens het gehele proces gesteund en geaccepteerd gevoeld door de Costa Ricanen.

Ik kan dit niet zeggen van de medewerkers van de Nederlandse ambassade in San José, Costa Rica. Tot 3 keer toe moesten wij horen dat zij ons, Nederlanders in het buitenland die geen kant op kunnen, niet konden helpen om een oplossing te bedenken. Er was geen personeel of budget beschikbaar om ons te ondersteunen bij het gesprek met het ministerie. Ook wilden ze zich niet mengen in een Costa Ricaanse aangelegenheid, terwijl mijn jongens ook Nederlands zijn. Na afloop bleek dat de Nederlandse diplomatieke wereld in Afrika en Latijns Amerika op de hoogte was van onze situatie. Maar niemand stook een hand uit of wilde naar ons luisteren.

Wat moet ik onze jongens leren? Je wordt meer geaccepteerd en geholpen door een land waar alleen je wiegje stond dan door het land van je ouders en waar je opgroeit?

Petra Raaijen

<< August 2017 >>
MonTueWedThuFriSatSun
123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031