LCGW

Mis niet langer het laatste LCGW nieuws

E-mail: *

:

  • nieuwsbrief algemeen
  • nieuwsbrief noord
  • nieuwsbrief oost
  • nieuwsbrief west
  • nieuwsbrief zuid
  • lcgwcongress



14-05-2014 13:00

Mijn kinderen zijn apetrots dat ik vanuit de Oranjevereniging meehelp Koningsdag te organiseren. Ze helpen graag mee en enthousiasmeren hun vriendjes en vriendinnetjes. Het is al weer een tijdje terug dat ons gezin kennismaakte met Sanne. Ze was nieuw in het dorp, lunchte hier regelmatig mee en al snel hielp ze ook mee met de voorbereidingen van het feest.
Ook onze jongeren betrekken we bij de organisatie. Kartrekker is Sem, de grotere broer van Sanne. Een rustige jongen met gezag, ook onder de oudere jongeren.

Mijn droom: jeugdgezinshuizen
Na een paar jaar hadden Sem en Sanne duidelijk hun plek op school en in het dorp gevonden. Toen kwamen de donderwolken. Ze werden in korte tijd uit huis geplaatst. Uit de gemeenschap getrokken, weg van vrienden, buurt en familie. Ik denk vaak dat we dit als gemeenschap hadden kunnen voorkomen. Door met z’n allen de kinderen, ouders, buurt, school, sportvereniging bij te staan. Ik heb dan ook een droom: jeugdgezinshuizen.

A village to raise a child
Om dat uit te leggen, moet ik wat vertellen over klinisch psycholoog Brenda Kraus Eheart. Zij raakte meer en meer gefrustreerd over de resultaten van weeshuizen in de VS. Kinderen werden niet geadopteerd, keerden niet terug naar huis, bleven in het systeem. Brenda en een groep bevriende pleegouders richtten de Stichting “We doen het voor onze kinderen” op. Ze ontwikkelden een model gericht op de basisbehoeften van een kind: tenminste één ouder die er altijd is, veiligheid en gemeenschap. De stichting bedacht een omgeving die ze voor hun eigen kind zouden wensen als het faliekant mis zou gaan in de zorg voor hun kind, of in de ouder-kind relatie.

Brenda’s diepste droom werd een dorp waar niet-adopteerbare kinderen geadopteerd kunnen worden door liefhebbende, zorgende ouders. Met opa’s en oma’s en vriendjes en vriendinnen en professionele ondersteuning. Brenda deelde haar droom en kreeg het voor elkaar. Haar ‘village to raise a child’ kwam er: 30 huizen voor ouders die maximaal 4 kinderen permanent wilden opvangen. Tenminste één ouder kon thuis blijven en ze krijgen ondersteuning van senioren in de wijk, die weinig huur betalen in ruil voor minimaal 6 uur per week vrijwilligerswerk als opa of oma. Uiteindelijk zijn er veel warme contacten in het dorp ontstaan.

Carola
Een paar jaar later kwam Carola, een klasgenoot van mijn oudste dochter, in de problemen. Haar ouders konden niet meer voor haar zorgen en ze kwam bij ons in huis. Dit leverde tal van problemen op met Carola en met mijn eigen kinderen. Ik ben geen professional en had voor het eerst in mijn leven behoefte aan opvoedingsondersteuning. Gelukkig heb ik veel professionele vrienden en ze stonden me met raad en daad bij. Met de officiële jeugdzorginstanties was het een stuk moeilijker, het kostte me veel tijd en energie om hen erbij te houden. Uiteindelijk is het met Carola goed gekomen en ze studeert nu Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam. Ze komt bijna elk weekend thuis.

Dit keer was ik veel meer tevreden over de afloop. Maar er miste nog wat. Ik voel me niet geëquipeerd om deze opvang te bieden. Maar achteraf wijzer geworden zou ik het nog eens doen, mits ik een professioneel team om me heen zou hebben.
Mijn droom is een netwerk van jeugdgezinshuizen in Nederland. Als een kind in de problemen komt kan het kind op school, in de buurt, op de sportvereniging en in de gemeente blijven.


Wie neemt het voortouw?
Ben jij de pionier die ik zoek? We zullen het met zijn allen moeten doen. Maar iemand moet het initiatief nemen. Het gaat erom dat iemand in de gemeente het initiatief neemt voor verandering. Dat kan een betrokken burger, een professional of gemeente-ambtenaar zijn. Wat volgens mij nodig is dat iemand het voortouw neemt en de verantwoordelijkheid voor de realisering van een jeugdgezinshuis op zich neemt. Als ik heel eerlijk ben heb ik daarbij wel een voorkeur. De meeste kans is er volgens mij als een betrokken professional het voortouw neemt.

Ik roep dan ook de professionals in de jeugdzorg op de stelselwijzing als een echte kans te zien om het beter te maken voor onze kinderen. Neem het voortouw en maak het verschil bij jou in de gemeente of buurt. Zoek partners in je gemeente die positief mee willen denken. Organiseer je, net als Brenda, met een doel waar jullie voor gaan. Vraag de gemeente om dit initiatief te steunen. Aan gemeenten vraag ik deze vernieuwing als een kans te zien, benoem het als een tijdelijk project, een pilot, zodat alle regels die er zijn niet in de weg hoeven te zitten. Instellingen ondersteun dit initiatief, maak de stap naar co-creatie tot een betere opvang. Durf daarbij fouten te maken, maar let daarbij vooral op het kind waar het om gaat.

Gemeente: ondersteun pioniers!
Tot slot misschien een tip voor de gemeente. Veel professionals in de jeugdzorg zijn momenteel onzeker over hun baan. Ik kan me goed voorstellen dat dit verlammend werkt. Als gemeente kunt u pioniers in de jeugdzorg actief ondersteunen. U zou ze een vergoeding uit het nieuwe lokale budget voor de jeugdzorg kunnen geven. U kunt het wellicht als een pilot voor 2 jaar zien, zodat alle regels en vergunningen op orde komen. Daarbij kunt u actief ondersteunen.

De gemeente kan dit initiatief opnemen in haar visie om te komen tot een pedagogisch klimaat voor alle jongeren in haar gemeenten. Het initiatief kan later uitgebreid worden naar jongeren met een handicap, etcetera.

Laten we de decentralisaties zien als kans om het beter te maken.
Zodat de zon gaat schijnen voor alle Sanne’s en Sem’s.

Ondersteuning nodig?
Het LCGW heeft een dreamteam dat graag kostenloos bij u op bezoek komt.

Chris Kuypers

 

<< May 2014 >>
MonTueWedThuFriSatSun
1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031