LCGW

Mis niet langer het laatste LCGW nieuws

E-mail: *

:

  • nieuwsbrief algemeen
  • nieuwsbrief noord
  • nieuwsbrief oost
  • nieuwsbrief west
  • nieuwsbrief zuid
  • lcgwcongress



21-01-2014 9:00

Sociaal Nederland bereidt zich voor op de komende grote decentralisaties. Voor wie het heeft gemist: gemeenten nemen de verantwoordelijkheid voor zorgtaken over van het rijk en de provincie. Onze zorg wordt een lokale aangelegenheid met de andere overheden meer en meer op afstand. Een enorme verandering die vraagt om een nieuwe gemeentelijke koers.

We zien gemeenten voor beleidsontwikkeling en inkoop kiezen voor regionale samenwerking. Tegelijkertijd duikt men de wijk en het dorp in. Dit wordt gezien als het meest aantrekkelijke niveau om de nieuwe participatiesamenleving gestalte te geven. Daar moeten de burgers aan de slag, het heft in eigen hand nemen. Met plezier zelf vorm geven aan hun eigen leven en tegelijkertijd de door de beleidsmakers gewenste bezuiniging realiseren. Maar professionele ondersteuning blijft ook voorhanden.

Sociale wijkteams als het ei van Columbus
De meeste gemeenten zien, aangemoedigd door de VNG, de bundeling van professionele ondersteuning in sociale wijkteams als het ei van Columbus. Soms echt in één team en in andere gevallen in meerdere teams rondom verschillende doelgroepen of problematieken. Korte lijntjes onderhouden, goed contact met de buurt leggen, een efficiënte doorverwijzing organiseren en daar waar mogelijk de eigen kracht van de burgers aanboren. Collectieve oplossingen inzetten voordat een beroep wordt gedaan op individuele verstrekkingen. Dat zijn de opgaven waarvoor de teams zich gesteld zien. En er is veel enthousiasme voor deze veranderingen. De eerste onderzoeken, o.a. in Nijmegen, laten zien dat de werkvloer tevreden is. De tegengeluiden lijken vooral te komen vanuit de leiding van grote instellingen die hun imperia zien verbrokkelen door deze wijkteams.

Huisarts al sinds jaar en dag in de wijk
Maar wordt het niet erg druk in de wijk? Sinds jaar en dag zit daar bijvoorbeeld al de huisarts. Eerst in de vertrouwde solopraktijk aan huis. En de laatste decennia meer en meer samen met collega artsen samen onder een dak in een groepspraktijk. Een praktijk die in veel gevallen ook weer onderdak biedt aan andere disciplines zoals fysiotherapeuten of maatschappelijk werk. Zo ontstond er in veel gevallen ook rond de huisarts al een team. Met de huisarts als “front-man” die, als we de weekend waarneming meenemen, 7x24 uur bereikbaar is. Weliswaar niet meer als wijkbewoner, zoals vroeger met de praktijk aan huis, maar wel als betrokken professional, als vertrouwenspersoon met wortels in de wijk.

Het is dan ook niet vreemd dat de huisarts een van de belangrijkste verwijzers is voor de nieuwe sociale wijkteams. Eerder zou de vraag mogen worden gesteld waarom die nieuwe wijkteams eigenlijk tot stand komen naast de gezondheidscentra? Zeker als we bedenken dat door de gewenste kostenbesparingen in de zorg ook verschillende praktijkondersteuners hun intrede hebben gedaan in deze gezondheidscentra. Bijvoorbeeld de GGZ verpleegkundige ter voorkoming van verwijzing naar dure ggz zorg. En nog mooier wordt het nu de huisarts zelf ook meer en meer het sociale aspect onderkend als onderliggende oorzaak voor medische klachten. Meer verwijzing naar welzijnsactiviteiten in plaats van medicatie. De verzekeraars zijn er blij mee en het past in de gemeentelijke filosofie. Onder de naam Welzijn op recept haalde deze aanpak recentelijk de voorpagina’s in de krant.

Dubbelop?
Maar gaat het nu niet dubbelop? Waar zit het verschil tussen de keukentafelgesprekken door het wijkteam en het vertrouwelijke gesprek aan het bureau van uw huisarts ? Gaan nu de sociale professional en de huisarts niet al teveel op elkaar lijken? Zoals een jaar of tien geleden de jongerenwerker en de politieagent een zelfde profiel leken te ontwikkelen. Ik ben benieuwd of de stedelijke beleidsmakers of de praktijkmensen in de wijk zelf de verschillen duidelijk kunnen aangeven. Gaan de wijkteams iets wezenlijk anders doen? Of is er simpelweg toch sprake van een blinde vlek en worden er circuits naast elkaar opgetuigd in plaats van iets dat al bestaat (de gezondheidscentra) te verbeteren en zo nodig te verbreden ?

Maar nog wezenlijker is de vraag of u als burger aan de andere kant van de tafel te maken krijgt met professionals met een “doenersmentaliteit” of zijn het louter verwijzers. Met als gevolg dat u dan toch maar liever meteen naar de 1e hulp van ziekenhuis of crisisopvang van de GGZ gaat. Want daar wordt u immers toch naar verwezen ?

Maarten Loeffen, vice-voorzitter van LCGW, de landelijke vereniging van welzijnsambtenaren in Nederland.

<< January 2014 >>
MonTueWedThuFriSatSun
12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031